- นั ก ร บ ค รึ่ ง เ ท ว ด า - ตอน เมืองกระดูก
ใช่,ไม่ ฉันรู้ เมื่อเธอบอกฉันให้ทำบางอย่าง ฉันก็จะทำ
ฉันจะอีเมล์ไปให้หาเขาเดี๋ยวนี้
เอ้อ ฉันไม่รู้เร็วแค่ไหนว่า เขาจะติดต่อกลับมา
เพราะบางครั้งเขาก็ไม่ได้เช็คอีเมล์
ใช่,หลังจากอ่านบทกวีแล้ว ฉันจะไม่ได้กลับบ้าน
วันนี้วันเกิดฉัน แล้ว..ฉันต้องไปที่คลับ
ไม่,ไซมอน ฉันจะไม่โกหกแม่
ฉันเพียงแต่ไม่บอกแม่
เดี๋ยวผมจะเอารถไปจอด
- แล้วเจอกัน ตกลงนะ? - ตกลง
หวัดดีโดโรธี เป็นไงบ้าง?
ฉันสบายดี ขอบคุณที่ถาม
ฉันพึ่งโทรไป และจะได้ตั๋วพิเศษ
ใช่ แน่อน ฉันจะไปเดี๋ยวนี้
- เฮ้ ลูก - ไซมอนน่ะ
หวัดดี ไซมอน
เขาบอก โทรหาผม
แม่พึ่งกลับมาบ้าน
ฉันแน่ใจแม่ได้ยินเสียงคุณ แม่ยืนอยู่ตรงนี้
- เฮ้ ลุคก์ - เป็นไงบ้าง แคลรี่?
ไม่ ลูกต้องรีบไปแต่งตัว
กาแฟหน่อยไหม?
ถ้าคุณยังคุยอยู่ ฉันจะไปสายนะ
ฉันจะไปเจอคุณที่นั่น หวัดดี
- แม่ใช้มันหรือ? - ลูกคิดว่าไงล่ะ?
ก็ดี ทำไมค่ะ?
ลูกต้องตรงกลับบ้านคืนนี้
แม่ค่ะ มันแค่เป็นการอ่านบทกวี
แม่รู้
หวัดดี
คุณจำเป็นต้องพูดกับเธอ โจซีลน์
เธอยังไม่พร้อม ไม่ใช่ตอนนี้
ใช่เธอพร้อม แต่คุณไม่พร้อม
อ้อ ขอบคุณที่ทำสิ่งนี้ให้ บทกวีของเขามีความหมายกับเขามาก
เป็นสิ่งที่เพื่อนต้องทำให้
มาเถอะ
..my faux juggernaut, my nefarious loins!
..Slather every protuberance with arid zeal.
..Agony... Torment.
ฉันทนฟังไม่ไหวแล้ว เธอต้องการกาแฟเพิ่มไหม?
ได้
..Envelope like tiny crocus petals whisper death...
คาปูชิโนและเอสเพรสโซ่
- หวัดดี - เฮ้
..Shivering breezes weave through a morbid tapestry of festering disease.
..Turgid is my torment.
- นี่ของเธอ - ขอบคุณ
สาวผมบลอนด์ตรงนั้น สนใจนายมากนะ
ชวนเธอออกไปซิ
- ไม่, ไม่ยุติธรรม - ทำไม?
เพราะ ฉันพยายามเซฟตัวเองเพื่อคนอื่น
ใครหรือ?
...ls my torment.
ขอบคุณ ขอบคุณมาก
ฉันว่า บทกวีเขาแย่กว่าเดิมอีกนะ นายควรบอกเขานะ
บางทีบทกวีของเขาอาจจะเพราะมากก็ได้ เพียงแต่เรายังเข้าไม่ถึงไง
เข้าไปข้างในกันเถอะ ฉันจะไปถามเขาว่า เครื่องหมายนั้นมันหมายถึงอะไร
แคลรี่ เราจะไม่เข้าไปในนั้น
คุณเด็กดีเอ้ย
- เธอเองก็ไม่เคยทำแบบนี้ - แค่เข้าไปครั้งเดียวเอง
สวัสดี เครื่องหมายนั่นหมายถึงอะไรเหรอคะ?
- เครื่องหมายอะไร? - นั่นสิ เครื่่องหมายอะไร?
ก็นั่นไง นี่เธอไม่เห็นเหรอ?
ไม่เห็นมีนี่
มันเจ๋งจะตายไป
ไป เราจะเข้าไปข้างในเหอะ
เข้าไปสิ
- แคลรี่ ดื่มอะไรไหม? - ก็ดีนะ
แคลรี่ แคลรี่, นั่นอะไร?
นี่นายไม่เห็นหรือไง?
ฉันรู้ว่าฉันเห็นอะไร เขาฆ่าผู้ชายคนนั้น
- เธอดื่มอะไรเข้าไปน่ะ? - พระเจ้า ฉันไม่ได้ดื่ม ไซม่อน!
ฉันเคยได้ยิน บางทีจะพ่นยาหลอนประสาท
ออกมาจากช่องระบายอากาศให้คนรู้สึกดีขึ้นน่ะ
โอเค แล้วทำไมเธอไม่เป็นไรล่ะ เราสูดอากาศคนละอากาศรึไง
- ฉันไม่รู้ - กลับบ้านเหอะ
- เธอโอเคนะ? - สบายดี
ลูกหลับทั้งวัน
เเล้วเมื่อคืนลูกก็กลับดึกด้วย
หนูกลับมาแล้วนี่ไงค่ะ
ลูกยังไปไม่ได้นะ
พอดีแม่ขายภาพได้ อยากฉลองกับลูกน่ะ
ขายให้ใครคะ?,คนที่ซื้อประจำน่ะเหรอ? ใครคะ?
ที่เขาซื้อภาพของแม่ อาจเป็นเพราะเขาสนใจแม่
เขาคิดอะไรกับแม่มากกว่า แม่กิ๊กเขาเหมือนที่ทำกับลุคหรือเปล่า
ลูกอยากจะคุยกับแม่เรื่องนี้ใช่ไหม
หมายความว่าไง?
- ไซมอน - เขาเหมือนเป็นพี่ชายหนู
แม่ว่าเขาไม่ได้รู้สึกแบบนั้นเลยนะ
โอเค หนูต้องไปละ
- ไม่นะลูกไปไม่ได้ - ไร้สาระน่ะแม่
- ลูกจะไปไหน? - หนูแค่จะไปร้านกาแฟจาวา โจนท์
- พระเจ้า! - ไม่ ผมเอง
- ไปเหอะ, ไซม่อน - แคลรี่...
มีบางอย่างที่แม่อยากบอกลูก โอเคนะ?
- ไว้ค่อยคุยกันทีหลังนะค่ะแม่ - บายครับ คุณนายเฟรย์
ดูซิ
จู่ๆฉันก็วาดไอ้นี่เป็นร้อยๆเลย ฉันไม่รู้ว่ามันคืออะไร
ฉันไม่รู้...สงสัยฉันจะบ้าล่ะมั้ง
บางทีเธออาจจะเป็นเหมือนคนใน หนัง "Close Encounters"
ทุกคนคิดว่าเขาเป็นบ้า แล้วมันก็จะกลายเป็น....
ยูเอฟโอ.. ก็ดูเป็นเหตุผลดี
โอ้พระเจ้า, มันไม่ได้เกิดขึ้น
- อะไร? - นี่มันไม่ได้เกิดขึ้น
โอเค เธอทำฉันกลัวแล้วนะ
แคลรี่ นี่เธอ...?
เธอกำลังดูอะไรอยู่เหรอ?
รออยู่นี่นะ
ถ้วยอยู่ที่ไหน, จอซี่ส์?
- แกหาฉันเจอได้ยังไง? - นั่นก็ต้องขอบคุณลูกสาวของแก
ฉันเห็นนายได้ยังไง แล้วทำไมคนอื่นไม่เห็น?
ฉันกำลังจะถามเธอเหมือนกัน
ฉันมาคุยกับนายทำไมนี่ นายเป็นฆาตกร
- ฆาตกรเลือดเย็น - มันต่างกับนักฆ่าเพือสันติภาพเหรอ?
- ฉันรู้ว่าฉันเห็นอะไร - เธอคิดว่าเธอรู้ดีเหรอ
ทำไมฉันต้องวาดนี่ด้วย?
ฉันคิดถูก เธอไม่ใช่มันเดน
ว่าไงนะ มันเดนคืออะไรกัน?
เผ่าพันธุ์มนุษย์ธรรมดาจากโลกมนุษย์
ฉันไม่ใช่มนุษย์ แล้วฉันเป็นอะไร?
ไปหาถ้วยนั่น
- มันเริ่มเมื่อไหร่? - ไม่ ไม่รู้
ทำไมฉันต้องวาดนี่ด้วย?
ตอบฉันสิ!
ไซมอน...
บางทีเธอควรรับนะ อาจเป็นแฟนเธอ
- เขาไม่ใช่แฟนฉัน - เขารู้หรือเปล่า?
ขอร้อง, มันน่ารำคาญมาก
- แม่ หนูกำลังจะกลับแล้วค่ะ - ไม่ ไม่ ลูกกลับมาไม่ได้!
เข้าใจมั้ย? อย่ากลับบ้าน
ลูกโทรหาลุคก์นะ แล้วบอกเขาว่า วาเลนไทน์ยังไม่ตายและมันเจอตัวแม่เเล้ว
- แม่รักลูกนะ. - แม่คะ!
แกกลับไปบอกวาเลนไทน์ว่า เขาจะไม่มีวันได้ถ้วยไป
อย่า..อย่าดื่ม! มานี่!
มาเร็ว!
โทษที คุณโอเคนะ? โอเคมั้ย? อย่าขยับนะ
แม่?
มานี่เร็ว
- พอแล้ว! - ไม่!
พอแล้ว มันตายแล้ว
นั่นมันนรกอะไร?
เธอต้องไม่เชื่อแน่ ถ้าฉันบอก
บอกมาสิ
มันเป็นปิศาจ
นายพูดถูก ฉันไม่เชื่อ
นั่นคือที่เธอเห็นฉันฆ่าในคลับล่ะ
มันก็เป็นปีศาจเหมือนกัน
ปิศาจจะแปลงเป็นอะไรก็ได้ เธอเชื่อใจใครไม่ได้ทั้งนั้น
แม้กระทั่งคนที่เธอคิดว่ารู้จักเขาดี
ทำไมฉันต้องเชื่อนายด้วย
ฉันเพิ่งช่วยชีวิตเธอไงล่ะ
โดโรธี เปิดหน่อย ได้โปรด
คุณจะ..?
คุณรู้มั้ยว่า เกิดอะไรขึ้นกับแม่ของฉัน?
รู้มั้ยคะ?
- เดี๋ยวนะ เห็นผู้ชายคนนี้ด้วยเหรอ? - แน่นอนสิ ก็เธอเป็นแม่มดนี่
ลดระดับจากบ้านขนมปัง กลายเป็นห้องเช่ารังหนูแล้วเหรอ?
- รู้มั้ยคะแม่ฉันอยู่ไหน? - ขอโทษนะฉันไม่รู้
เดี๋ยวนะ แม่พูดชื่อวาเลนไทน์
- เธอไปได้แล้วนะ - ไม่ ขอร้องละค่ะ
ฉันจะไม่ไปจนกว่าคุณจะบอกฉันสักอย่าง อะไรก็ได้
มาดูว่าไพ่จะบอกอะไร
ขอโทษค่ะ แต่คุณก็รู้ว่าฉันไม่เชื่อเรื่องพวกนี้
นั่งลง!
กวาดมือเธอลงบนไพ่
แม่ฉันวาดรูปนี้นี่
ใช่ แม่เธอให้ฉันเป็นของขวัญ
ดูซิไพ่ใบไหนจะติดขึ้นมา
หนึ่งถ้วย
- นั่นถ้วยมรรตัย - แล้วไง?
อย่าไปสนใจเขา
มันคือ อาวุธแห่งมรรตัย 1ใน3ของอาวุธศักดิ์สิทธิ์ของพวกเรา
- มันมาทำอะไรที่นี่? - ฉันไม่เข้าใจ...
คือสิ่งนี้ที่ทำกับแม่หรือ
แม่ของเธอเป็น"นักล่าเงา" เหมือนเขา
ไม่ใช่ แม่เป็นจิตรกร
หล่อนไม่เคยบอกอะไรแก่เธอเลย ใช่มั้ย
ที่ฉันรู้ทั้งหมดคือ แม่ฉันหายตัวไป
และฉันก็ไม่รู้จะเริ่มตามหาแม่ที่ไหน
ให้ฉันอ่านเธอหน่อยสิ
มีบางอย่างปิดกั้นเธอไว้
ฉันเดาว่าแม่ของเธอซ่อนเธอไว้จากใครบางคน เพือจะปกป้องเธอ
- จากอะไร? - ความทรงจำเดิมของเธอ
ทำไม ฉันจำอะไรไม่เห็นได้เลย แม่อยากให้ฉันลืมเหรอ
เดี๋ยวก่อน!
ยินดีที่รู้จัก
เรื่องบ้าอะไรกัน
- นายทำฉันตกใจหมด - ที่นี่ มันเกิดเรืองอะไรขึ้นเนี่ย?
- แม่ฉันหายไป - อะไรนะ?
มีคนลักพาแม่ไป แล้วก็พังที่นี่
อ่า
คนนี้มาช่วยฉันตามหาแม่น่ะ
แต่นายมองไม่เห็นเขาและเขา....
แคลรี่
เยี่ยมเลย โอเค, ฉันก็ไม่เห็นเขาเหมือนกันตอนนี้
เจซ เวย์แลนด์ นักล่าปิศาจ
ไซม่อน ลีวิส กุญแจสำคัญ นายเป็นผู้รักษาประตูหรือเปล่า?
ฉันไม่รู้ว่า นายพูดเรื่องอะไรอยู่
- ตอนนี้นายก็มองเห็นเขาแล้ว? - อะไรนะ?
แน่นอน ฉันมองเห็นเขา เดี๋ยวนะพูดเรื่องไรกันนี่?
ขอเวลาแป๊บนะ มันสับสนมากเลย
นี่ใครเหรอ?
พ่อฉันเอง พ่อตายตอนฉันสองขวบ
แคลรี่
แม่ของเธอหายไป...
แล้วเธอก็ไปไหนมาไหนกับ หนุ่มผมบลอนด์ด้วยอีก
ไปเจอเขาได้ไง?
- คือ ฉันเปล่า.. เขาหาฉันเจอเอง - อะไรนะ? เขาหาเธอเจอ?
- ฉันรู้ว่ามันฟังเหม่งๆ. - เช็คนี่
จำไว้นะ ผมฉันน่ะบลอนด์ธรรมชาติ
แคลรี่ แคลรี่ แคลรี่ ไซม่อน? แม่โทรหานาย?
ทำไมไม่รับสายล่ะ
ถ้าฉันรู้ว่ามันซีเรียสขนาดนี้, ฉันคงจะรับสายแล้วล่ะ
อ้อดี แล้วจะรู้ได้ยังไงละ ถ้าไม่รับสายน่ะ
นั่นอะไรน่ะ
ถ้าจะไม่ดีล่ะ
รู้หรือเปล่า แม่เธอได้มันมาจากที่ไหน?
ฉันจะไปหาลุคก์
มันแปลกนะ รถเขาอยู่ที่นี่
ทางนี้
ไม่ต้องไป นายรออยู่นี่แหละ
นายเป็นหัวหน้าฉันตั้งแต่เมื่อไรกัน
โอเค บอกเราด้วยถ้ามีคนมา
ฉันรู้มาตลอดว่าลุคก์ทำงานที่นี่ แต่ฉันไม่เคยลงมาที่นี่เลย
อะไรเนี้ย?
- มานี่หน่อยสิเพื่อน - ฉันไม่รู้
เอาละเพื่อนทั้งหมดที่แกต้องทำคือ บอกความจริงฉันมา
ความจริงก็คือฉันไม่รู้ว่าถ้วยอยู่ไหน
ฉันรู้นะว่านายกับจอซี่ส์น่ะสนิทกัน ฉันไม่ได้โง่นะเว้ย?
อย่าบอกมันนะ
บอกฉันมาเถอะเพื่อนว่า ถ้วยมรรตัยนั้นอยู่ที่ไหน
แล้วจอซี่ส์จะปลอดภัย ลุคกี้บอกความจริงกับฉัน
- ฉันไม่รู้ - นายไม่อยากทำฉันโกรธแน่
ฉันจะบอกนาย
ฉันจะถามนายอีกครั้งนะเพื่อน
- ถ้วยอยู่ที่ไหน - ฉันไม่รู้
พวกเราต้องการสิ่งเดียวกัน ใช่ไหมลุคกี้?
ความแตกต่างคือ ฉันคิดว่านายรู้ว่ามันอยู่ที่ไหน?ใช่มั้ย?
เอาน่า พูดสิ!
- เราต้องไปแล้ว - ไม่นะได้โปรด คุณต้องช่วยเขา
เธอไม่เข้าใจหรอก พวกนั้นทำงานให้วาเลนไทน์
เขาคือคนตายแล้ว ฉันช่วยไม่ได้หรอก
เขาเป็นเหมือนครอบครัวฉัน
นายรู้ไหมว่า มันแปลกมาก ที่นายทำตัวเหมือนมนุษย์มากๆ
ไม่ดีหรือไง?
ขอร้องนะ
นายกำลังจะโมโหละใช่มั้ย นายจะเปลี่ยนร่างแล้ว
ฉันอยากเห็นนายเปลี่ยนจริงๆเลย
เปลี่ยนร่างให้ฉันดูหน่อยสิ
ดูนั่น
น้องหมากำลังจะมาแล้ว
อยากจะดึ๊บๆกับขาฉันไหมล่ะ?
ดึ๊บไหมล่ะ? นายชอบแบบนี่นิ
อยากดมตูดฉันป่ะ?
ฉันอยากเห็นแกคืนร่าง
นายก็แค่บอกฉันมาว่า จอซี่ซ่อนถ้วยไว้ที่ไหน
แล้วนายจะได้เธอกลับไป เธอจะปลอดภัย
ฉันไม่ได้อยากให้เธอกลับมา ไม่เห็นสนเลยสักนิด
ฉันเสียเวลาไปเป็นปี...
เพื่อตีสนิทกับเธอและลูก เพื่อถามเธอเรื่องถ้วยมรรตัยเหมือนกัน
แปงบอร์น ฟังนะ
ฉันอยากเป็นคนที่เอาถ้วยนั่น ไปให้วาเลนไทน์กับมือฉัน
ใช่แล้ว
นายกำลังจะทำเสียเรื่องนะ
ฉันไม่เชื่อนายหรอก แกเชื่อมันป่ะ?
- แคลรี่, วิ่ง! - แคลรี่,ฟังฉันก่อนนะ!
ขอโทษนะครับคุณตำรวจ, ผมขอแจ้งความครับมีคนบุกรุก
และมีคนหายด้วย
บ้านเพื่อนผมโดนบุกรุก
- แม่เพื่อนผมหาย - ไม่ วิ่ง!
- นายฆ่าตำรวจ! - พวกนั้นไม่ใช่ตำรวจนะ! ไปเถอะ
แคลรี่ เธอยู่ที่นี่ไม่ได้แล้ว, พวกนั้นจะหาเธอเจอ
ลุคก์ ทำไมเขาบอกว่าเขาไม่สนฉัน?
ฉันรู้จักเขามา ตั้งแต่ฉันจำความได้
เขาเคยอ่านนิทานให้ฉันฟังทุกคืน เขามารับมาส่งฉันทุกปีๆ
บางทีความทรงจำนั้นอาจไม่จริงก็ได้นะ
จำได้มั้ยที่ฉันบอก?
เธอเชื่อใจใครไม่ได้ทั้งนั้น
ฉันจะไปหาแม่ฉัน และฉันจะกลับบ้านแล้ว!
มันต้องมีบางอย่างที่ฉันพลาดไป!
ฟังฉันให้ดีนะ เราจะคิดหาทางกันใหม่ แต่ไม่ใช่ที่นี่ตอนนี้
เราต้องพาเธอไปที่ปลอดภัยก่อน
ฉันเป็นนักล่าเงา, และฉันจะปกป้องเธอด้วยชีวิต
อยู่นี่เอง ฉันคิดว่าเธอวิ่งอยู่หลังฉันซะอีก
ฉันคิดว่าจะเสียเธอซะเเล้ว
โอเค ฉันจะไปกับคุณ
เธอมั่นใจได้ยังไง? เพราะเขาเพิ่งฆ่าตำรวจไปสองคนนะ
นี่ พวกนั้นไม่ใช่ตำรวจ
แต่สำหรับฉันเขาเหมือนตำรวจ
- พวกนั่นไม่ใช่ตำรวจจริง - โอเค
แล้วเขาเอาตำรวจมาจากที่ไหนล่ะ?
พวกนั่นไม่ใช่ตำรวจจริงล่ะกันน่ะ
เราจะปลอดภัย ถ้าอยู่ที่นี่
ที่ทิ้งขยะเนี้ยนะ?
นี่ไม่ใช่ที่ทิ้งขยะ
นายแค่มองไม่เห็นเท่านั้นเอง
เกิดอะไรขึ้น? พาพวกนี้เข้ามาทำไม?
โดนปีศาจกัด
แคลรี่! เจซ ทำอะไรสักอย่างซิ
นี่คงถึงบทที่นายต้องฉีก..
เสื้อมาพันแผลให้ฉันเเล้วซินะ?
ถ้าอยากให้ฉันถอดเสื้อออก ขอกันดีๆก็ได้
เธอฟื้นเเล้ว
นายสักยันต์ให้ฉันตอนที่ฉันสลบเหรอ? นึกว่ามีแต่ที่ ลาสเวกัส
- นั่นไม่ใช่รอยสัก - มันคือรูน
มันทำได้ทุกอย่าง เพิ่มพลัง ล่องหน รักษาแผล
ทำให้มองเห็นตัวด้วย เหมือนกันที่จู่ๆฉันก็เห็นเขาไง
- เวลาหิวก็ - ไม่
ความจริงรูนรักษาเธอได้ จึงสรุปว่าทำไมเธอถึงมองเห็นเรา
-ฉันไม่เข้าใจ -คนธรรมดาจะทนการรักษานี้ไม่ไหว
เพราะรูนนี้เเรงเกินไปสำหรับมนุษย์
ทำให้เรามั่นใจได้ว่าเธอมีเลือดนักล่าเงา
เดี๋ยว แล้วก่อนหน้านี้ไม่เเน่ใจหรอ?
แน่ใจเมื่อเธอไม่ตาย ใช่
นี่ คงใส่ได้นะ ที่นี่ไม่ค่อยได้รับแขก
โดยเฉพาะสาวๆ
เราควรจะแจ้งตำรวจไหม? ผมหมายถึงตำรวจจริงๆน่ะ?
ความคิดดีนี่
เราอยู่มาเป็นพันปียังคิดไม่ออกเลย
ฮอดจ์พร้อมสำหรับเธอเเล้ว
เขาอยากคุยกับเธอตามลำพัง เขารออยู่ที่ห้องสมุด
ฮอดจ์คือใคร?
เขาเป็นผู้ดูแลสถาบันแห่งนี้
เอาล่ะ ไปกันเถอะ
นักล่าเงานับร้อยเคยมาหลบพักอยู่ที่นี่
แต่ก็อย่างที่เธอเห็นตอนนี้ เหลือเพียงพวกเรากลุ่มเดียวเท่านั้น
ไม่มีถ้วยมรรตัย พวกเราก็สูญพันธ์
ถ้าไม่ใช่นักล่าเงามาโดยกำเนิด
หรือเธอต้องดื่มจากถ้วยมรรตัย
ไปเลยมั้ย
ดูเหมือนย่านบรูคลินเลย ว่าไหม?
อยู่ห่างเจซไว้นะ
ฮอดจ์อาจจะดูสติเฟื่้องหน่อย
แต่ยังไง เขาก็คือนักล่าเงาขั้นเทพ
ฝากฉันไว้ก่อน
คิดว่าเสี่ยงไปหน่อยไหม
ที่พาคนแปลกหน้าเข้ามาในสถาบันแบบนี้
ไม่ ฉันคิดว่าเราไว้ใจเธอได้
- แล้วเพื่อนมันเดนของเธอล่ะ - หมอนั่นฉันไม่ได้ตั้งใจพามา
เวลานายไม่ตั้งใจเกิดเรื่องทุกที
ระวังนะ รูนที่ใช้รักษาแผลอกหัก เป็นสิ่งที่เจ็บปวดที่สุด
พวกเขาจะไปจากที่นี่ตอนฟ้าสาง ฉันสัญญา
เจซ
เธอเป็นหนึ่งในนักล่าเงาที่เก่งที่สุด แม่ของเธอ
- ฉันไม่เข้าใจ ทำไมเธอ.. - เมื่อวานเธอยัง
เป็นเด็กผู้หญิงธรรมดา
วันนี้เธอรู้สึกเหมือนกับโลกสลับกับด้าน
มีเพียงอย่างเดียวที่เธอควรรู้ไว้
นิทานประหลาดที่เธอเคยได้ยิน
เกี่ยวกับปีศาจและเรื่องฝันร้าย
ตำนานที่เล่าขานกันรอบกองไฟ
ล้วนเป็นเรื่องจริง
- ปีศาจเหรอ? - ใช่
นี่ก็ปีศาจซินะ
ไม่ มนุษย์หมาป่าไม่ใช่ปีศาจ
พวกเรามีพันธไมตรีกับพวกโลกล่าง
โลกล่างหรอ? คืออะไร คนที่อยุ่ใต้ถุนถนนที่สิบสี่เหรอ?
โลกล่างหมายถึงทุกอย่างรวมกัน
แวมไพร์ หมาป่า พ่อมด
พ่อมด เจ๋งนี่
นี่พวกเธอฆ่าซอมบี้ยังไงอ่ะ?
- เราไม่ได้ฆ่า - แน่นอน พวกนั้นตายแล้ว
ไม่ ซอมบี้ไม่มีจริง
นี่ซินะ ถ้วยสำคัญที่ทุกคนพูดถึงกัน
นี่ของเทียม แต่ก็ใช่
รู้ไหมว่าเจซมีปมบางอย่างอยู่ในใจอ่ะ
เธอจะเป็นเหมือนกัน ถ้าตอนเด็กเห็นพ่อตัวเองโดนฆ่าต่อหน้า
ถ้าไม่มีเขาเราคงจบไปแล้ว
เข้าช่วยชีวิตพวกเรานับครั้งไม่ถ้วน
ใช่เลย
ตำนานเล่าว่า ...
นักรบครูเสด อันเชิญเทวดามาองค์นึง
เทพธิดาราเซล
ราเซลหลั่งเลือดลงในถ้วยใบนี้
ใครได้ดื่มเลือดจากถ้วยใบนี้ จะกลายเป็น ครึ่งเทพครึ่งมนุษย์
นักล่าเงาปีศาจ
รวมถึงลูกหลาน เหลน ของพวกเขาด้วย
ผู้มีพลังอำนาจมหาศาล
เข็มแข็งพอที่จะฟื้นสมดุล
ปกป้องโลกในสงครามต้านสิ่งชั่วร้าย
สงครามที่ไม่มีทางชนะ
แต่ต้องสู้ไปเรื่อยๆ
ปีศาจมันไม่ตายง่ายๆ
แต่ฝ่ายเรายังต้องตายไปเรื่อยๆ
ทำไมไม่ใช้ถ้วยสร้างนักล่าเงาเพิ่มล่ะค่ะ?
วาเลนไทน์ก็พูดแบบนี้
องค์พาคีที่คอยดูแลถ้วยใบนี้ กลัวที่จะใช้มัน
เพราะพวกเขารู้ว่า น้อยคนนักที่ดื่มจากถ้วยใบนี้จะรอดชีวิต
วาเลนไทน์ มอร์เจนสเติร์น จึงรวบรวมพลพรรคเข้าด้วยกัน
นักล่าเงาหนุ่มสาว เจ้าอุดมการณ์
รวมหัวกับเขาเพื่อขโมยถ้วยมรรตัยจากภาคี.
แต่เขาไม่ได้ทำเพื่อปกป้องมวลมนุษย์
เขาเชื่อว่านักล่าเงาต้องมีวิวัฒนาการ.
บางอย่างที่มีอำนาจมากขึ้น
เขาเอาถ้วยมรรตัยไปทดลอง
จนเขาเรียนรู้วิธีเรียกปีศาจ
เขาฉีดเลือดปีศาจเข้าตัวเอง เพื่อควบคุมพวกมัน
เขาต้องการจะครองโลก
แม่ของเธอเห็นท่าไม่ดี จึงขโมยถ้วยจากเขา.
แล้วหนีหายไปอย่างไร้ร่องรอย
แล้วถ้าแม่เป็นคนเดียวที่รู้ว่าถ้วยอยู่ที่ไหน..
บางทีแม่เธอไม่รู้ บางทีเธออาจบอกคนอื่น
แก่คนที่ไม่รู้ว่า เเม่เธอรู้
พี่น้องภราดาวิเวกพร้อมจะพบเธอแล้ว
ทำไมฮอดจ์ไม่ไปกับเราล่ะ
เขาไม่ได้ออกไปจากสถาบันนี้มาหลายปีเเล้ว เขาว่ามันเป็นคำสาป
กลัวที่ชุมชนมากกว่า
นั่นเขาหรอ?
ไม่ใช่ นั่นฮารอล์ดสัปเหรอ
โน้นคือเขา
คุณแน่ใจแล้วนะที่จะเข้าไปข้างในเพื่อทำแบบนี้
เราจะช่วยคุณฟื้นความจำ
คุณจะถูกปลุกจากความตาย
ฉันไม่อยากจะเชื่อเลย ว่าจะมีที่แบบนี้เพียงแค่ออกมานอกเมือง
ขอต้อนรับเข้าสู่เมืองกระดูก
นี่คือขุมพลังของเหล่าภราดาวิเวก
พลังจากเถ้าอัฐิของนักล่าเงา
ถูกเผาที่นี่ทุกรายเหรอ?
ใช่ สักวันก็จะมีฉันด้วย
ฉันมาส่งได้ไกลเเค่นี้
เธอจะไม่เป็นไร
นายเคยทำแบบนี้มาก่อนไหม?
ไม่เคย
คุณต้องฟังเสียงจากจิตของคุณ
แม่?
ออกไปก่อนนะ
แคลรี่ นี่คือลุคก์
เพื่อนรักของแม่ เธอไว้ใจเขาได้
หวัดดี แคลรี่
ห้ามบอก
อย่าสัมผัสของเก่านะ
มันเป็นถ้วยเก่าๆนะ แคลรี่
แคลรี่
แคลรี่ เป็นอะไรไหม?
แคลรี่
สิ่งที่ปิดกั้นอยู่ มีอานุภาพมากกว่าที่คิด
ต้องให้คนที่สร้างมาแก้ให้
ฉันไม่รู้ว่าใครสร้าง
เธอเขียนไว้
เพียงแต่เธอเขียนเป็นภาพกลับกัน
เธอต้องมองอีกแบบ
บี-เอ-เอ็น-อี
- เบน - ใครหรอ?
แมกนัส เบน จอมขมังเวท ฉันน่าจะนึกออก
งั้นไปคุยกับเขากัน
เธอไปแบบนี้ไม่ได้
ต้องขอความช่วยเหลือจาก อิสซาเบล
- อันนี้อยู่ข้างบน - มันเข้าชุดกัน
ฉันใส่แบบนี้ไม่ได้
เดี๋ยวหารองเท้าที่เข้าชุดให้นะ
ไม่ ฉันหมายความว่าชุดนี้มันฟิตเปี๊ยะ เหมือผิวหนังที่สองเลย
เธอมีชุดอื่นไหม?
ถ้าเธอไปในสภาพมันเดนเหมือนเดิม
เธอจะไม่มีทางเข้าใกล้ แมกนัส เบนได้ใน 100 ฟุต
เขาเป็นพ่อมดชั้นสูงในบรูคลิน
ตอนนี้หยุดบ่น แล้วมานี่เลย
ถือไว้
อเล็กซ์ ดูไม่ค่อยชอบฉันเท่าไร
อเล็กซ์นั้น เป็นพี่ชายของฉัน
เจซรู้ไหมว่าอเล็กแอบชอบเขาน่ะ?
เธอรู้ด้วยหรอ?
ก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรนี่น่า
ไม่ใหญ่สำหรับฉัน แต่ใหญ่สำหรับภาคี
ฉันไม่ได้ตั้งกฏ
นี่ไง สวยแล้ว
แต่งตัวเป็นโสเภณีเพื่อไปตามหาแม่นี่นะ?
พูดให้ดีหน่อย นี่มันเสื้อผ้าฉันนะ
เธอดูดีไหม อเล็กซ์?
เหมือนคนที่จะไปแจกเบอร์โทรไว้ตามห้องน้ำชาย
ฉันคิดว่าเธอสวยแล้วนะ
เดี๋ยวนะ ฉันเคยมาที่นี่
-เดี๋ยว -อะไรหรอ?
- แบบนี่ดีกว่าไหม? - ใช่ดีกว่า
แหมๆ ดูนี่สิ
ฉันจำไม่ได้ ที่เชิญลูกหลานเนฟิลลิมมา
เมกนัส เบน เราต้องคุยกัน
นายก็รู้ว่าฉันไม่ชอบพวกนาย แต่อนุญาติให้อยู่ได้
เพราะมีคนน่ารักมาด้วย
- ขอบคุณ - ขอบคุณ
อะไร?
ฉันหมายถึงเขา
คนที่ตาสีฟ้าน่ะ
และก็เพราะแคลรี่
เดี๋ยวนะ คุณรู้จักชื่อเธอได้ยังไง?
มากับฉัน
- แม่เธออยู่ไหน? - แม่หายตัวไป
ถึงว่าล่ะ
ทุกๆปีแม่เธอจะพาเธอมาที่นี่
เธอไม่เคยผิดนัดเลยสักครั้งเดียว
ไม่มีคาถาไหนที่จะคงทนถาวรหรอก ที่ฉันใช้กับเธอก็เหมือนกัน
เมื่อเธอเริ่มวาดลายรูนของเทพ
หมายถึงความจำเธอจะฟื้นคืนมา
ฉันเป็นคนสร้างความทรงจำใหม่ขึ้นมาให้เธอ แม่เธอรู้ว่าเมื่อไรต้องพาเธอมาหาฉัน
สิ่งที่เธอเห็นในโลกเงาเธอจะลืมหมด
แม้แต่ตอนที่เธอมองดูมัน
แต่ยิ่งเธอโตขึ้น เธอยิ่งต้องมาหาฉันบ่อยขึ้น
แม่เธอรู้ว่าสักวันต้องบอกเธอ แต่รอจนกว่าเธอพร้อม
แม่เธอต้องการให้บล๊อคจิตของเธอ เพราะเหตุผลนี้เอง
คุณคิดว่าเราต้องอยู่ที่นี่อีกนานแค่ไหนกัน
ใจเย็นน่า ไซม่อน โอเค
อย่าดื่มมันนะ
ไซม่อน
มันจะค่อยๆเสื่อมไปเอง
เพราะมันเสื่อมแล้วเธอถึงมาที่นี่ไง
ฉันจำเป็นต้องจำทุกอย่างให้ได้
แม่ฉันไม่มีเวลาแล้ว ได้โปรด คุณต้องทำอะไรสักอย่าง
คุณคือคนที่ซื้อรูปวาดของแม่ฉันมาตลอด
คุณซื้อมันมาทำไม
ฉันรู้แม่เธอต้องการเงิน
คุณมีภาพวาดของพ่อด้วย
เขาไม่ใช่พ่อของเธอ เขาเป็นทหารที่ตายในสงครามอิรัก
โจซีลส์ไม่เคยเจอเขา
เธอวาดภาพให้ภรรยาเขา แต่ลูกค้าเสียใจไม่กล้ามารับรูป
- แม่เธอเลยเก็บไว้ จนกระทั่ง.. - แม่ก็หลอกฉันว่านี่คือพ่อ
ทุกสิ่งที่แม่เธอทำ ก็เพื่อเธอ
แม่เธอทุ่มเททั้งชีวิต หลบหนี หาที่ซ่อน โกหก
เพื่อให้เธอปลอดภัย
ที่แม่บอกฉันมีอะไรจริงบ้าง?
ในหัวเธอมีลายแทงขุมทรัพย์ แคลรี่
หาถ้วยให้เจอ เเล้วมันจะพาเธอไปเจอแม่
พวกนั้นเอาตัวไซม่อนไป
- ใคร? - พวกแวมไพร์
เดี๋ยวจำไว้นะ แม่เธอกำลังหนีจากพวกนักล่าเงา
ไปหาตัวไซม่อนกัน
เราจะไปบุกแวมไพร์ก่อนไม่ได้นะ เราไม่เคยรู้..
-อย่าเริ่มอีก -เจซ นายรู้กฏดีนี่
พวกเรามาทำอะไรกันที่นี่? ฉันคิดว่าเราจะไปตามหาตัวไซม่อนกัน
เรารู้เขาอยู่ที่ไหน เราแวะมาเอาของ
นี่มันอะไร พวกคุณคบค้ากับศาสนจักรหรือไง?
ปีศาจมีอยู่ทั่วโลก มีหลายรูปแบบ
นักล่าเงาไม่ยึดติดกับศาสนา
และทุกศาสนาก็สนับสนุนเราในการต่อสู้
เราจะไปสำนัก เจวิส ยิว หรือวัดชินโตก็ได้
อยู่นี่เอง
ใต้แท่นบูชาของทุกสำนัก
คุณจะเจอแบบนี้
เเล้วคุณนับถืออะไรล่ะ
ฉันเชื่อตัวเอง
รู้แค่งานของฉันคือฆ่าปีศาจ ไม่ต้องนับถืออะไรทั้งนั้น
- เเล้วเทพราเซลล่ะ - นั่นเป็นตำนานที่น่าฟังนะ
- แต่ฮอดจ์บอกว่า.. - ฮอดจ์เขาไม่ค่อยรับรู้อะไรเท่าไร
-ฉันว่า.. -ฟังนะ..
ฉันล่าปีศาจมาค่อนชีวิตของฉัน
แต่ละครั้งไม่เคยเจอเทวดาเลยสักองค์
นี่
เธอเอานี่ไปอันหนึ่ง
- ไม่เอาหรอก - จะทำให้ดูว่าใช้ยังไง
ปืนยิงแวมไพร์ เธอต้องเล็งที่หัวใจ
จ่อที่หน้าอก
แล้วยิง
ต้องชาร์จก่อน
แล้วยิงต่อได้
โรงแรมดับจิตหรอ?
ใครว่าแวมไพร์ไม่มีอารมณ์ขันกันนะ
มาเถอะ
- เธอเป็นยังไง? - เธอกล้าหาญ
- เราเป็นนักล่าเงา เราทั้งหมดต้องกล้า - เธอไม่เหมือนพวกเรา
- เธอแตกต่าง - เธอจะทำให้เราทั้งหมดโดนฆ่า
นี่มันเสื้อของไซม่อน
เขาอยู่บนนี่
ไซม่อน
-โอ้พระเจ้า -แคลรี่ เดี๋ยว
-แคลรี่ -ไม่ ฉันห่วงเขา
ส่งมือมา
ส่งมา ส่งมาเร็ว
บูทบ้าเอ้ย
- นี่ - จับได้แลัว
ส่งมือมา
ช้าๆ
ระวังนะ
-เขายังไม่ตาย -ระวัง
มาเร็ว ออกไปจากที่นี่ พวกมันไม่ได้ต้องการฉัน พวกมันต้องการเธอ มันต้องการถ้วย
-มาเร็ว ไปกันเถอะ -ฉันไม่เป็นไร
ไปเร็ว
ไม่
ในนี่!
เจซ !
ข้างหลังคุณ
ไปเร็ว
พวกมันมีมากเกินไป
ศรัทธาไว้
วิ่ง
เจซ ส่งมีดมาให้ฉัน
-แสงอาทิตย์ -ไปเร็ว
ไปช่วย ไซม่อน
แคลรี่
จับไว้!
ขอบคุณ
ที่ช่วยไซม่อน
- ไม่เป็นไรนะ? - ฉันไม่เป็นไร
แคลรี่
ขอคุยด้วยหน่อยได้ไหม?
ได้ ฉันกำลังจะไปดูไซม่อน
ฉันอยากให้เธออกไปจากที่นี่ซะ
-อะไรนะ -เธอทำให้พวกเราเกือบตาย
ฉันเสียใจ เราไม่ทางเลือก เราต้องช่วยไซม่อน ..และเจซก็
เจซคิดแค่ว่าต้องช่วยโลกนี้
แต่เธอไม่จำเป็นต้องหนุนเขา
- แต่นี่เป็นสิ่งที่พวกคุณต้องทำนี่ - ใช่!
เราต้องทำภาระกิจเรา
พวกเราเป็นทีม แต่เธอเป็นตัวถ่วง
-พวกมันเดน -ฉันไม่ใช่พวกมันเดน
แล้วถ้าคุณใจกล้าได้สักครึ่งนึงของที่แกล้งทำละก็
แล้วไง?
คุณยอมรับมาเถอะว่าคุณน่ะหลงรักเจซ
และนั่นคือเหตุผลที่แท้จริง
ถ้าเธอกล้าพูดแบบนี้นอีกครั้งเดียวละก็
ฉันฆ่าเธอแน่
- ฉันหมดสติไปนานแค่ไหนเนี้ย - ทั้งวันเลย
ฉันเจอแว่นตาเธอด้วย
เลนส์แตกไปข้างนึง
แปลกจัง
เหมือนไม่ต้องใช้มันอีกแล้ว
วาดอะไรอยู่หรอ
อ้อ เปล่า
- ไม่เป็นไรนะ? - ใช่ มันบ้ามากเลย
ขอโทษที่ไม่เชื่อเธอตั้งแต่แรก ตอนนี้เข้าใจแล้ว
ฉันคงหมดสติไป
แล้วเธอก็ไปเจอ
นี่ฟังนะ ฉันรู้
ว่าที่ผ่านมาฉันต้องการเธอมาก มากกว่าที่เธอต้องการฉัน
- ไม่จริงหรอก - จริงสิ แต่ฉันไม่สนหรอก
ชีวิตฉันมีแค่แม่ ลุคก์ และก็เธอ
อย่าคิดว่าตัวเองไม่สำคัญสำหรับฉันสิ
- โอเค - โอเค
เปียนโนนั่นมันทำอะไรให้คุณเหรอ?
เล่นมันเหมือนกับเสียคนรักไปอย่างงั้น
รักเดียวที่แน่แท้มีแค่ตัวเอง
งั้นก็ไม่ต้องกลัวเรื่องอกหัก
ไม่เสื่อมไปหรอก
ฉันร้องไห้กับตัวเองเป็นระยะๆ เพื่อให้มันน่าสนใจ
คุณเล่นด้วยอารมณ์มาก
นั่นแหละปัญหา ใส่อารมณ์เล่นมากไปหน่อย
ทั้งที่ควรจะเล่นตามตัวโน๊ตทื่อๆ
ไม่ต้องตีความ
ดนตรีคือสื่อของอารมณ์
พวกปีศาจมันไม่ชอบคลื่นถี่แบบนี้
เพราะจะทำให้มั่นคลั่ง
บาช ค้นพบเรื่องนี้เเล้ว เอาไปคำนวน
หาระดับองค์ประกอบของเสียง
จนใช้เปิดโปงปีศาจได้
บาชเป็นนักล่าเงาหรอ?
ใช่
งั้นสำหรับพวกเเวมไพร์
บาช ก็เป็นเหมือนกระเทียมนะสิ
ประมาณนั้น
หมายถึง กระเทียมหมดได้แต่ดนตรีไม่มีวันหมด
คุณเก็บของเล่นไว้ที่นี่หรอ?
สนุกกว่านี่อีก มาสิ
นี่คือประตูเงา เหมือนสามเหลี่ยมเมอร์บิวด้า ปรากฏการณ์ธรรมชาติ
สถาบันถูกสร้างขึ้นรอบๆ
มีคนบอกสถาบันคือสิ่งก่อสร้างแรกในนิวยอร์ก
แต่ละมิติไม่ได้เป็นเส้นตรง
มันคดโค้ง เกี่ยวพันธ์
อธิบายยากนะ แต่ว่า
มันคือประตูเวลาที่คุณจะไปไหนก็ได้ในอีกมิติหนึ่ง
เมื่อเธอทะลุมิติเข้าไป
เธอจะถูกส่งไปอีกแห่งหนึ่งที่เธอฝังใจ
- แปลว่าแม่ของฉัน - เดี๋ยวก่อน
เราฝึกใช้มันมาตลอดทั้งชีวิต
นึกภาพก่อนที่มันจะพาเราไป ก่อนก้าวเข้าไป
และใช้สมาธิแรงกล้า
ถ้าเธอเข้าไปโดยไม่ได้ฝึกมาก่อน
เธออาจจะหลงอยู่ในห้วงจิตตลอดไป
นี่ ฉันจะเเสดงให้ดู
มาซิ
ห้ามแอบมอง
เจ๋งนี่ ว่ามั้ย?
ตอนนี้ เธอกับฉัน
จะฉลองวันเกิดกัน
คุณรู้ได้ยังไง?
ค้นเจอ ตอนที่ตามหาเธอ
บนนี่ไม่มีใครขึ้นมามีแค่เราเท่านั้น.
นี่มันมหัศจรรย์มาก
ขอโทษทีนะที่ไม่มีเค้ก
ไม่ได้คาดหวังไว้หรอก นี่ก็เยี่ยมแล้ว
ไม่ว่าใครก็อยากได้ของขวัญวันเกิดทั้งนั้น
- คุณได้อะไรบ้าง - ส่วนใหญ่ก็เป็นอาวุธ
- จนไม่เซอร์ไพส์แล้ว - ถึงจุดนี้อะไรก็ไม่เซอร์ไพส์แล้วล่ะ
ตอนที่ฉัน 9 ขวบ
พ่อให้เหยี่ยวฉันตัวนึง
บอกให้ฉันฝึกมันให้ฟังคำสั่ง
ตามหลักต้องทำให้มันตาบอดก่อน แต่ฉันทำไม่ลง
ฉันเลยสัมผัสมัน ลูบปีกมันจนมันเชื่อใจฉัน
แล้วฝึกมันจนเก่ง
ฉันเอาไปอวดพ่อ หวังว่าเขาจะปลื้มกับฉัน
แต่เขาบอกว่า พ่อบอกให้ฝึกมันทำตามคำสั่ง
แต่แกกับทำให้มันรักแก
นี่ไม่ใช่การฝึก แต่เป็นการทำลายมัน
แล้วพ่อก็เอามันไปหักคอ
ฉันร้องไห้ทั้งคืน แล้วไม่เคยร้องอีกเลย
คุณให้อภัยพ่อไหม?
พ่อทำให้ผมเเข็งเกร่งขึ้น
วิถีของตะกูลเวย์แลนด์
เที่ยงคืนแล้ว
ดูนี่นะ
เวลาที่ผู้หญิงบอกว่าอยากได้เพชร ที่ต้องการจริงๆไม่ใช่หรอก
นักล่าเงาควรมีเครื่องประดับไว้ติดตัว
มีใครมาน่ะ
นั่นนกของฮอดจ์
เราไปกันเถอะ
- แล้วเธอก็รู้ว่า ฉันอยู่ที่ไหน - ตกลง เราควรไปได้แล้ว
โทษทีเรื่องระบบสปริงเกอร์น้ำนะ
ฉันลืมไป
จะนอนหรือยัง?
คุณง่วงหรือเปล่า?
ฉันไม่เคยสดชื่นขนาดนี่มาก่อนเลย
- ไซม่อน ฉันคิดว่าคุณ... - หลับเหรอ? ใช่ผมหลับ
เราแค่จะ
คราวหน้าก็บอกด้วยว่า มีผู้ชายรออยู่บนเตียง
เราจะได้ไม่ต้องมาลำบากใจ
- นี่เธอชวนเขาขึ้นเตียงงั้นหรอ? - ใช่ มันทุเรศมากว่าไหม?
- 3คนล้นเตียงแน่ - ฉันไม่ได้ชวนเขาขึ้นเตียงนะ
เราแค่จูบกัน
เธอตัดฉันได้ง่ายจัง
เจซ
- นี่ดึกเเล้ว ขอโทษที่ปลุกนะ - ฉันก็เหมือนกัน
ไปซิตามไปขอโทษเขา
บอกเขาว่าเขาคือคนวิเศษของเธอไง
-เลิกทำท่าเเบบนั้นซะที -แบบไหน
แบบที่ไม่รู้สึกเจ็บอะไรเลย
บางทีเธอควรจะคิดก่อนที่จะจูบกับฉันนะ
ฉันจูบเธอหรอ?
ไม่เป็นไร มันก็ไร้ค่ากับฉันเหมือนกัน
ฉันเสียใจจริงๆนะ ไซม่อน
- แต่ถ้าเธอไม่มา - ฉันแค่มาตามหาเธอ
- เธอจะไปไหนน่ะ? - กลับบ้าน
อยู่กับเธอไป หัวใจมันถลอก
ฉันเสียใจ โอเคไหม? ฉันไม่ได้ตั้งใจให้เป็นแบบนั้น
ให้ฉันเดานะ คงเป็นเพราะอารมณ์พาไป ได้โปรด
- ฉันรู้ว่าเธอไม่ชอบเขา - จริงๆเเล้วเกลียดขี้หน้าเลยล่ะ
ทำไมล่ะ?ฉันนึกว่าเธอจะดีกว่านั้น
มันหมายความว่าไง?
ฉันต่างหากที่อยู่เคียงข้างเธอไม่ใช่เขา
ฉันรักเธอ
และนี่ก็ชัดเจนแล้วว่าเธอไม่ได้รู้สึกเหมือนกัน
- มัน - ไม่ต้อง..
ไม่ต้องพูดอะไร
นี่แคลรี่ เราหลอกใช้เธอหาถ้วย
ไซม่อน
แม่ของเธอเป็นคนเดียวที่ทำแบบนั้นได้
แต่ฉันไม่เคยทำแบบได้นี้มาก่อน
มนต์สะกดไม่ได้สกัดแค่ความทรงจำ
แต่ยังยับยั้งความสามารถเธอด้วย
- เจซ... - อย่าบอกนะ
ว่าจะวาดภาพเปลือยแล้วต้องการนายแบบ
- ฉันไม่มีอารมณ์ - ฟังนะ
ฉันรู้แล้วว่าแม่ซ่อนถ้วยไว้ที่ไหน
- หวัดดี - หวัดดี
แคลรี่ ว้าว ลุคใหม่เหรอนี่
ใช่ ยืมเขามาใส่น่ะ
สวยดีนี่
ใช่ ตอนนี้คุยด้วยไม่ได้ ขอโทษทีนะ
แคลรี่
ฉันจะขอดูไพ่ค่ะ
- ทำไม? - ฉันต้องใช้มัน.
จำได้ไหมค่ะ อันที่แม่วาดให้น่ะค่ะ
ขอดูนิดเดียวแล้วจะคืนให้ค่ะ.
ห้ามนำอาวุธเข้ามาในนี่
บ้านนี้รักสงบ
วางมันไว้ตรงนั้น
วันนี้รู้สึกอย่างไรบ้าง?
ก็ดี สบายดี
พ่อหนุ่ม เปียโนนั่นไม่ได้ตั้งเสียงมานาน
หยุดเล่นเถอะ
พ่อหนุ่ม
หยุดเล่น
เพลงนั้น
ไม่ใช่เพลงโปรดฉัน
หยุดเล่น
ดูนี่สิ
แคลรี่.. ออกไป
หวัดีครับ คุณโดโรเธีย
คุณเห็นแคลรี่บ้างไหม? ได้รับข้อความว่าเธอมาแถวนี้
ไม่เห็น
โอเค งั้นก็
ไซม่อน
ไซม่อน นั่นไม่ใช่เธอ
ฉันดูแลเขาเอง
ไซม่อน
เธอได้ถ้วยไปแล้ว
ไซม่อน
ฉันเสียใจ ฉันขอโทษ
เจซ
รูนไม่ได้ผล
ไซม่อน ตามฉันมา
ตัดนี่ให้ที
- ไม่ต้อง เธอทำพอแล้ว - อย่าพูดกับเธอแบบนั้น
- นี่ไม่ใช่ความผิดของเธอ - เธอพูดถูก นี่มันความผิดนาย
- อิสซาเบล - อเล็กซ์พยายามบอกนาย
ว่านายกำลังจะเจ็บตัว และนายจะพาพวกเราเจ็บกันหมด
เขาต้องมารับเคราะห์ซะเอง
เราต้องการถ้วยมรรตัย
แต่ก็มีวิธีอื่น ที่ไม่ใช่พาเพื่อนไปตายแบบนี้
ทำไมไม่ไปตามฮอดจ์มาล่ะ?
ฉันไม่ได้อยากให้เรื่องนี้เกิดกับอเล็กซ์หรอกนะ
เราตกลงจะร่วมมือกันเป็นทีม
ตั้งแต่แคลรี่เข้ามาเราก็ไม่ใช่ทีมแล้ว
ฮอดจ์
ฮอดจ์!
อเล็กซ์แย่เเล้ว
ฉันรู้แล้ว
ฉันเรียกใครคนนึงมาแล้ว
ได้ถ้วยมาไหม?
ตอนนี้อะไรอีกล่ะ?
ฮอดจ์
เธอไม่รู้หรอกว่าโดนสาปมันแย่แค่ไหน
แค่จะแหย่เท้าออกไปยังไม่ได้
ไม่กล้าที่จะเปิดหน้าต่าง
งั้นอย่าว่ากันเลยนะ แคลรี่
ฮอดจ์ คุณทำอะไรลงไปน่ะ?
ฉันรู้มาตลอดว่าเธอต้องนำมันมาให้ฉัน
แค่รอเวลาเท่านั้น
แม่อยู่ที่ไหน?
เธอสบายดี
คุณได้สิ่งที่ต้องการแล้ว ปล่อยแม่ออกมา
ฉันต้องแน่ใจก่อนว่า นี่มันเป็นของจริง
ใครก็ต่างต้องการถ้วย ด้วยเหตุผลผิดๆ
เเล้วคุณถูกหรอ?
ฉันต้องการใช้ถ้วยชำระล้างสายเลือดของเรา
กอบกู้เผ่าพันธุ์ของเรา
คุณคงไม่ได้ศึกษาประวัติศาสตร์เผ่าพันธุ์ของมนุษย์
แต่ฉันจะบอกให้ว่า เวลาคนคิดชำระล้างเผ่าพันธุ์
มันจบไม่สวยทุกที
นี่แหละที่แม่หนีคุณไป และซ่อนถ้วยตลอดชีวิต
ไม่ แม่เธอไม่ได้ซ่อนถ้วย
แม่เธอซ่อนเธอต่างหาก
- ดื่มซะ - ไม่ ฉันไม่ดื่มมันแน่
จะกลัวอะไรล่ะ
ในเมื่อเธอดื่มมันมา ตั้งแต่ก่อนเธอเกิด
ฉันให้แม่เธอดื่ม ตอนเธออยู่ในท้อง
ดื่มซิ แคลรี่ ตอนนี้เธอคงนึกออกแล้ว
พลังวิเศษที่เธอมี ที่แม่เธอพยายามสกัดเอาไว้
เธอคิดว่ามันมาจากไหนล่ะ
เธอคือลูกสาวของฉัน
เลือดฉันฉีดพล่านอยู่ในตัวเธอ
ดื่มซะ
ดื่ม!
เอามันออกมา!
ไม่!
มีคนวิ่งฝ่าทวารา
ฉันจะไปดู
โทษที ลืมตัวไปหน่อย
- ลุคก์ คุณเป็น.. - แคลรี่ ฟังฉันนะ
- ฟังนะ ไม่ต้องกลัว ฟังนะ - อย่าแตะต้องฉันนะ!
เฮ้ อย่าเอะอะ ไปซิ
สิ่งนั้นจะกลับมาอีก อยู่ข้างนอกนี่ไม่ปลอดภัย
ฉันโดดมาในนี้ เพื่อหนีวาเลนไทน์
ฉันคิดว่าจะได้เจอแม่
แต่กลับเป็นที่ที่ฉันไม่เคยคิดจะมา
ฟังนะ..
ทวาราพาเธอมาที่นี่ เพราะเธอนึกถึงฉัน
ลึกๆแล้วเธอรู้ว่า เธอเชื่อใจฉันได้
คุณพูดว่า คุณไม่สนใจสักนิด ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับเรา
คุณแค่ต้องการถ้วยเหมือนคนอื่นๆ
ฉันพูดแบบนั้นเพื่อป้องกันเธอ จะให้ฉันทำยังไงล่ะ?
ฉันตามดูเธอมาตลอด
ที่โรงแรมนั้นคุณนี่เอง
ขว้างแม่นดี
แล้วฉันล่ะ?
-แกนะเหรอ? -เราตกลงกันเเล้ว
แต่ฉันยังไม่ได้ถ้วยเลย ใช่ไหม?
แต่ฉันทำให้ข้อตกลงครบแล้ว
- ไม่ แกยัง - ฉันให้ถ้วยแกแล้วนี่
แกยื่นมันให้กับแคลรี่ นั่่นไม่ใช่ความผิดฉัน ถอนคำสาปซะ
ฟังนะ แกคิดไปเองทั้งนั้น
ไม่ ไม่จริง
-ฉันโดนมนต์สาป -งั้นเหรอ? มนต์สาปเหรอ?
มันเป็นแค่ข้ออ้าง สำหรับปัญหาจริงๆ..
อยู่ในนี่
แกเชื่อจริงๆหรือว่าฉันจะช่วยได้?
ฉันให้ถ้วยแกแล้ว ถอนความกลัวออกซิ
ไม่มีถ้วย ฉันก็ติดแหง่กเหมือนแกนั่นแหละ
ยกเว้น ความกลัวของฉันมีจริง
ชาวบาดาลทั้งหมด สมาชิกภาคีทุกคน
นักล่าเงาทุกราย
ทั้งสองด้านของทวาราตามล่าฉันอยู่
ตอนนี้ฉันต้องช่วยทุกวิถีทางที่ทำได้
แกไม่ต้องเข้าไปหรอก วาเลนไทน์
ปีศาจไม่เคยย่างก้าวเข้ามาในสถาบัน
บางที ถึงเวลาแล้ว
ฉันรอเวลานี้มานานหลายปี
แคลรี่ทำให้ฉันไม่มีทางเลือก
เธอต้องกลับมาแน่
งั้นเหรอ
อะไรทำให้แกแน่ใจอย่างนั้น?
มีอีกรายที่นี่ ที่เธอต้องการมากพอกับแม่ของเธอ
ถ้านายโกหกและบอกพวกเขาว่า พวกเขาเป็นลูกของนาย
แกจะทำให้ใจพวกเขาสลายเเน่
ฉันจะพูดอะไรได้?
คนใจสลายจะชักนำง่าย
เข้าใจแล้ว ความรักคือการทำลายล้าง
ฮอดจ์หายไปอยู่ไหนเนี้ย? เรามีเวลาไม่มากแล้วนะ
นั่นคนที่คุณรู้จักหรือเปล่า?
ไม่
เฮ้ ดูนี่
แมกนัส?
ฉันจำเป็นต้องใช้ไอ้นี้ เยอะด้วย
เอานี่ไป
ล้อมที่นี่ไว้
ไม่ใช่พันธมิตรเรา ฆ่าให้หมด
อย่าทำแบบนั้น!
วาเลนไทน์
โจนาธาน
รู้ชื่อจริงฉันได้ยังไง?
ไม่มีใครเรียกฉันแบบนั้น
จริงหรือนี่? วาเลนไทน์เป็นพ่อฉัน
รู้ไหมเขาเคยเป็นคนดีมาก่อน
ก่อนที่จะมีเรื่องขัดแย้งกับภาคี
แต่เมื่อแม่ของเธอหนีไปพร้อมกับถ้วย..
เขากลัวว่าภาคีจะตามมาเล่นงาน..
เขาเผาบ้านจนวอดวาย
เพื่อลวงโลกนี้ว่าเขาตายแล้ว
ในเถ้าถ่านเราเจอซากชายคนนึงกับเด็กผู้ชาย
เดี๋ยวก่อน มีเด็กด้วยเหรอ?
วาเลนไทน์โกรธมาก
เขาจะหลอกแม่เธอว่า เขาฆ่าตัวตายไปพร้อมกับลูกชาย..
พี่ชายของเธอ
ฉันมีพี่ชายเหรอ?
โจนาธาน คริสโตเฟอร์ มอร์เกนสเทอน
แกกำลังโกหก ฉันชื่อ เจซ เวย์เเลนด์
ครอบครัวฉันคือเวย์แลนด์
แกว่าแคลรี่เป็นคนเดียวที่ถูกปิดกั้นความทรงจำงั้นเหรอ?
ฉันจะเเสดงความจริงให้ดู
คุณไม่ได้ทำให้เขาเชื่อง แต่คุณทำร้ายเขา
ไม่
แกไม่ใช่พ่อฉัน
พ่อกลับมาทำให้ลูกรู้ ตัวตนที่เเท้จริงของลูก
พ่อรู้ว่าลูกไม่มีความสุขที่นี่ กฏระเบียบที่กดดัน
ลูกควรจะได้อยู่กับพ่อ
ลูกคือ มอร์เกนสเทอน และเป็นลูกชายของพ่อ
ฉันชื่อ เจซ เวย์เเลนด์
ฉันคือ เวย์เเลนด์
พ่อเสียใจที่ทำให้ผิดหวัง แต่มันถึงเวลาแล้วที่ลูกต้องรู้ความจริง
อย่า!
ลองกลับแหวนดูซะใหม่
เห็นไหม? มอร์เกนสเทอน
- เอานี่ไป - โอเค
อิสซาเบล..
แคลรี่? เราเจอแม่เธอเเล้ว
เจอหล่อนแล้ว หล่อนอยู่ในสถาบัน
อลาริค
นั่นลุคก์ นายเห็นไหม?
ใช่ เห็นแล้ว
พวกเราต้องไปแล้ว ลุคก์ต้องการพวกเรา
-เราจะไปไหนกัน? -ในสถาบัน
มันจะขัดต่อสนธิสัญญานะ
ไม่ขัดหรอกเพราะเราอยู่ในร่างมนุษย์
- ไปได้แล้วพวกเรา! - ไปกัน!
เร็วเข้า ไปเลย ไปเลย
ไปกันเลย
เราพร้อมแล้ว ขนมาทั้งฝูงเลย
นี่อลาริค เขาเป็นพวกเรา
ตามสบายนะ ยื่นหัวออกรับลมก็ได้
ฉันเป็นมนุษย์หมาป่านะ ไม่ใช่หมาโกลเดน รีทรีพเวอร์
ไซมอน!
- รอนี่นะ เดี๋ยวฉันกลับมา - อะไรนะ? ไม่
อิสซาเบล, ฉันไม่... ไม่ อิสซาเบล
มาเร็ว อิสซาเบล คุณอยู่ไหน?
เอาละ ไปเลย ไป!
เร็วเข้า ไปเลย!
เอาเลย
มนุษย์หมาป่ามาเพื่อช่วยพวกเรา
ฉันไม่เคยคิดเลยว่าฉันจะพูดแบบนี้
มาแล้ว! อิสซาเบล
เปิดประตู
เขาเริ่มรู้สึกตัวแล้วล่ะ เขารอดแล้ว
แต่ยังต้องระวัง
มีผู้บุกรุกเข้ามา
เราจะกำจัดพวกปีศาจออกไปให้หมด...
หนีเร็ว
วิ่ง!
-เราจะวิ่งไปไหนล่ะ? -มีทางออกอีกทาง!
รอเดี๋ยว
อิสซาเบล
- ฉันเกือบฆ่าเธอแล้ว - ใช่
- โอเคใช่มั้ย? - อื้อ ฉันโอเค
ที่นี่มีปิศาจเต็มไปหมด
เป็นไปไม่ได้ สถาบันเป็นเขตหวงห้าม
คงไม่มีใครส่งข้อความไปบอกพวกปีศาจหรอกมั้ง
ต้องมีคนใน ปล่อยมันเข้ามา
พวกเราสู้ไม่ไหวแน่
แยกกันไป!
ถอยไป! มาเร็ว!
เราต้องการความช่วยเหลือบางอย่าง อลาริค!
อลาริค!
มาเร็ว ต้องมีทางออกอื่น ใช่ไหม?
ไม่มีแล้ว ไซม่อน!
เราจะต้านมันไม่อยู่แล้วนะ
ถอยไป
ถอยไป!
แคลรี่ เธอใช้รูนอะไร?
-ฉันไม่รู้ มันแค่... -ฉันไม่เคยเห็นแบบนี้มาก่อนเลย
- จริงๆหรือ? - มันไม่มีอยู่ในตำรา
มันกำลังจางไป
พวกมันต้องมาจากที่ไหนซักแห่ง ฉันจะไปหยุดมัน
มาเร็ว
พวกนายรีบออกก่อน เราจะตามออกไป
ไม่
พวกมันมาจากโดม ไปเร็ว
โจซีลน์ เธอไม่เคยทิ้งหัวใจฉัน
ฉันมาเพื่อพาเธอกลับบ้าน
แม่จะไม่ไปไหนทั้งนั้น
เธอมาที่นี่ได้ยังไง?
เธอมีพลังเเข็งกล้ากว่าที่ฉันคิดไว้เยอะเลย
ออกไปให้พ้นแม่ฉันนะ
นี่มันอะไรกัน
ฟังที่เขาจะบอกก่อนนะ
มันไม่ใช่อย่างที่เธอคิดหรอก
ในที่สุด..
ลูกของฉันทั้งสองคนก็พร้อมหน้า
ลูกสาวลูกชาย
พ่อเสียใจแคลรี่
ฉันไม่รู้
วาเลนไทน์โกหก
คุณเป็นลูกของไมเคิล เวย์แลนด์ ลุคก์บอกว่าพี่ชายฉันตายไปแล้ว
เขาตายในกองเพลิง เจอซากเขาด้วย
ฉันพาโจนาธานหนีมาด้วย
นั่นเป็นกระดูกเด็กที่โดนหมาป่าฆ่าตาย
ฉันหวังว่ามันไม่ใช่เรื่องจริง
หล่อนไม่ต้องการให้เชื่อคุณ
เพราะว่าหล่อนหลงรักเธอนะสิโจนาธาน
ฉันคิดว่าเธอชื่อ เจซ
เจซ เป็นชื่อเล่น
โจนาธาน คริสโตเฟอร์..
เจซี
เจซ
นี่แหละความรัก
คุณไปปิดหลังคา ฉันจะต้านมันไว้ให้
เอาถ้วยออกมาเเคลรี่
เอาถ้วยฉันออกมา!ฉันต้องการถ้วย!
ไหนว่าจะไม่ทำร้ายเธอไง
พอซะที
เดี๋ยวนี้!
-มันติด -ปิดมันซะ
ฉันทำไม่ได้
ฉันคิดว่ามีชิ้นส่วนหายไป
แคลรี่!
ฉันต้องการมันจริงๆ
แม่?
- ไปตามผู้หญิงนั่น - ได้
เอาละ เธออยากจะสู้ข้างล่างนี่หรือจะขึ้นข้างบนล่ะ
แต่ฉันไม่ชอบห้องใต้หลังคาเท่าไรนะ
ฉันจะต้านไม่ไหวแล้ว
ไซม่อน เร็วหน่อย
แคลรี่
หวัดดี คุณการ์โรเวย์
วันนี้อาละวาดเป็นหมาบ้าเลยนะ
ฉันว่าถ้ามนุษย์มาเจอแบบนี้ นายคงโดนฉีดยา
ให้หงายเก๋งไปแล้ว
แกอยากเห็นฉันเปลี่ยนร่างมากใช่ไหม?
ใช่
มาเลย
เอาเลยดูซิแกจะดื้อไปถึงไหน?
จนกว่าจะจบ
ไซม่อน!
อิสซาเบล!
เกาะฉันไว้นะ
-ออกไป! ไปเร็ว! -โอเค
ออกไป!
เร็วเข้า
ไป!
มีคนบอกว่าแกชอบเล่นดนตรี
โจฮานน์คงปลื้มมาก
ทีนี่แกจะได้ตายด้วยดาบของราเซล
หยุดนะ!
หรือจะให้ฉันทิ้งลงไป
เธอไม่อยากทำแบบนั้นหรอก
อย่าให้เขานะ แคลรี่
ฉันอยากจะให้เธอฟังฉัน
ในฐานะพ่อของเธอ ฉันขอร้องล่ะ
ถ้าคุณเป็นพ่อจริงๆ ต้องรู้ใจฉันดี
ลองคิดดูซิว่า ถ้วยนี่อยู่ที่ไหน
ที่อยู่ใต้เบื้องลึกที่สุดของจิตฉัน
แกไม่รู้จักฉันเลยสักนิด
แกไม่ใช่พ่อฉัน และแกไม่มีทางที่จะเป็น
ฉันสัญญาว่า เธอจะไม่ได้เห็นหน้าฉันอีก
ขอบใจนะ เเคลรี่
ไม่มีถ้วย เราก็แพ้
ไม่ใช่เรา..
แกต่างหาก
แคลรี่ อย่า!
-อย่าปล่อยฉันนะ -ไม่มีวัน
เอานี้!
เป็นอะไรไหม?
ไม่รู้สิ
หนูไม่เข้าใจว่าแม่ทำอะไรลงไป
แต่หนูให้อภัยแม่
หนูอยากให้แม่รู้ไว้ว่า..
หนูจะเก็บรักษาความลับนี้ไว้อย่างดี
เฮ้
แม่เธอเป็นไงบ้าง
เหมือนเดิม
หมอไม่รู้ว่าโดนยาอะไร เพราะงั้นได้แต่รอดู
ฉันเสียใจ
ฉันคงเป็นพวกโรแมนติกพร่ำเพือ
ฉันหวังว่าตอนสุดท้ายจะได้บอกรักกับใครสักคน
และคนนั้นก็บอกรักฉันกลับเหมือนกัน
-ใครคนนั้นต้องบอกแน่ - ใช่ ฉันรู้ว่าไม่ใช่เธอ
เธอเหนื่อยมากแล้ว ไปนอนเถอะ เราจะเฝ้าแม่เธอให้
-โอเค - ใช่? พักเถอะ
ฉันชอบวิธีการจัดบ้านของเธอนะ
ก็แค่ฝึกมายากลน่ะ
แคลรี่ เราแค่กลัวว่าเธอจะไม่กลับมาอีก
มันทำใจลำบากที่ต้องอยู่ใกล้ๆเธอ
ฉันก็เหมือนกัน
แต่ปกป้องโลกมันใหญ่กว่าเรื่องของเรามาก
เธอมีพรสวรรค์ที่เราต้องการ
ฉันต้องการเธอ
ไม่รู้ว่าทำไม
จำได้ไหมตอนที่ฉันบอกว่าฉันไม่เคยเจอเทวดาน่ะ
จริงๆแล้วฉันโกหก
เธอเป็นมันเดนที่กล้าหาญที่สุดเท่าที่ฉันเคยเจอ
ฉันไม่ใช่มันเดน
เดี๋ยว เจซ!
เธอต้องใช้เวลาทบทวน
นายบอกว่าต้องการฉัน
-เก็บให้ดีนะ -รับรอง
จะโอเคไหมถ้าฉันอยากจะ..?
- แบบว่า.? ถ้าฉันอยาก..? - ได้เลยแบบนี้
ฟังนะเเคลรี่ ฉันไม่เชื่อเรื่องนั้น
ใจฉันบอกว่ามันไม่ใช่เรื่องจริง
ตอนนี้ ไม่รู้ว่าจะมองโลกนี้เป็นยังไง
เพราะฉันมองไม่เห็นถนน ไม่เห็นไฟจราจร ไม่เห็นรถ เห็นแต่ปีศาจกับเทวดา
- ทุกสิ่งไม่เหมือนเดิม - แต่โลกเป็นเหมือนเดิม
เธอเป็นคนเดียวที่ไม่เหมือนเดิม
- จำที่ฮอดจ์บอกได้ไหม? - ว่าอะไรหรอ?
ทุกเรื่องราวล้วนเป็นเรื่องจริง
แปลไทยและเรียบเรียง โดย - tpayakorn -